Wprawdzie podwójna fasada wraz z minimalizmem wychodzi już z mody, ale temu kto ją wymyślił, i tak należy się architektoniczny Nobel. Wynalazł bowiem zastępstwo dla szkła lustrzanego, którego wszyscy mieli już dość. Cóż za ulga nie musieć mozolnie komponować rytmu okien, których wielkość i układ ma odpowiadać zróżnicowanemu wnętrzu. Koniec ze szczerością formy. Niezręczności i potknięcia skryje teraz metalowa żaluzja, tafla dekorowanego szkła lub barwionego poliwęglanu. Uzasadnienie techniczne i ekonomiczne zawsze się znajdzie.

Więcej niż pół wieku temu budynki sławnych podówczas architektów - Hryniewskiego i Leykama - ochrzczono przekornie i z biegiem czasu także pejoratywnie żyletkowcami. Ich betonowe, prefabrykowane fasady porażały mechaniczną jednostajnością i konsekwencją wyrazu architektonicznego, brakiem kokieterii wobec przyzwyczajeń odbiorców. Dziś jest to trudna, historyczna architektura dla koneserów. Gdy pod koniec wieku oczekiwaliśmy, że światowa gwiazda architektury przyozdobi najważniejszy ze stołecznych placów, wielu spotkał srogi zawód.

Dzisiejsza architektura wymyka się wszelkim klasyfikacjom. Nierzadko stajemy przed pytaniem: po co taka różnorodność? Otóż - dzięki różnorodności możemy podkreślać różnice w kulturze. Tak samo jak na zachodzie europy stylem dominującym aktualnie jest zunifikowany, nowoczesny wygląd (często minimalistyczny), tak we wschodniej Europie często widoczna jest tendencja powrotu do tradycji. I nic w tym złego!

Impreza jest podzielona na dwie części, pierwsza z nich, czyli warsztaty będzie praktycznymi zajęciami prowadzonymi przez ciekawe osoby jak np. Roberta Aish z Autodesk.

Sympozjum, które odbędzie się po zakończeniu warsztatów poświecone będzie rozważaniom nad drogą, którą podążać powinien rozwój technologiczny, mający za zadanie wsparcie podstaw przyszłych badań, praktyki i edukacji.

Dzisiejsze znane budynki nie przypominają dzieł sztuki. Nie zmuszają do refleksji, nie zawierają głębszych przesłań, ani nie stanowią niczego, z czym już wcześniej byśmy się nie spotkali. Twórcy takich budynków jak World Trade Center, czy też blokowiska w Krakowie z pewnością nie są artystami. Co innego, jeśli mówimy o Rzymie i tamtejszej Bazylice Św. Piotra - dzieło znakomitych architektów - geniuszy, z pewnością nazwać można wybitnym dziełem sztuki. Jednak nie należy nadużywać tego terminu.