Zatwierdzony został projekt nowy projekt budynku dla miasta Enschede w Holandii.
Pomimo protestów przeciwko jego budowie, spowodowanych bliskością radarów wojskowych w pobliżu miasta, powstanie projekt o nazwie Dish Hotel wysoki na 128 metrów i 38 pięter, zaprojektowany przez ZZDP z Amsterdamu.

Wobec drewna na fasadach polski inwestor ma zwykle zahamowania. Historycznie ceniono przemianę kraju drewnianego w murowany, a wieszcz opiewał budynek drewniany udający murowany. Dziś drewno to chyba jedyny ekologiczny materiał odnawialny, który pozwala się kształtować precyzyjnie i w sposób przemysłowy. Kwestia zaawansowania technologicznego jakie architekt chce osiągnąć w drewnianej fasadzie jest prosta funkcją budżetu budynku.

Zasłaniać czy nie zasłaniać? Oto jest pytanie. Ale dotyczy ono nie tylko okien, ale i całych elewacji. Megażaluzje zrobiły w polskiej architekturze ostatnich pięciu lat megakarierę z kilku powodów. Względy praktyczne - oszczędność na klimatyzacji oraz rozpraszanie światła wpadające do wnętrza - nie tłumaczą do końca ich zawrotnej kariery. Zasłonięcie zewnętrznej ściany rusztem nadaje budynkowi lekkość, głębie, nowoczesność a przede wszystkim minimalistyczny szyk. Modny efekt - proste środki.

Wprawdzie podwójna fasada wraz z minimalizmem wychodzi już z mody, ale temu kto ją wymyślił, i tak należy się architektoniczny Nobel. Wynalazł bowiem zastępstwo dla szkła lustrzanego, którego wszyscy mieli już dość. Cóż za ulga nie musieć mozolnie komponować rytmu okien, których wielkość i układ ma odpowiadać zróżnicowanemu wnętrzu. Koniec ze szczerością formy. Niezręczności i potknięcia skryje teraz metalowa żaluzja, tafla dekorowanego szkła lub barwionego poliwęglanu. Uzasadnienie techniczne i ekonomiczne zawsze się znajdzie.

Zanim w Polsce zaczęto masowo budować szklane biurowce, detale architektoniczne służące rozproszeniu światła słonecznego nie wydawały się tak bardzo uzasadnione. Dziś łamacze swiatła stosowane są nie tylko z powodów utylitarnych - jako sposób na zapobieganie przegrzewaniu pomieszczeń czy olśnieniu osób przebywających w budynku, ale i jako modny przerywnik, akcent nadający dodatkowy rytm monotonnej elewacji. Ruchomy cień, odmierzający upływ dnia.

Więcej niż pół wieku temu budynki sławnych podówczas architektów - Hryniewskiego i Leykama - ochrzczono przekornie i z biegiem czasu także pejoratywnie żyletkowcami. Ich betonowe, prefabrykowane fasady porażały mechaniczną jednostajnością i konsekwencją wyrazu architektonicznego, brakiem kokieterii wobec przyzwyczajeń odbiorców. Dziś jest to trudna, historyczna architektura dla koneserów. Gdy pod koniec wieku oczekiwaliśmy, że światowa gwiazda architektury przyozdobi najważniejszy ze stołecznych placów, wielu spotkał srogi zawód.